Rosnąca popularność odosobnień w ciemności.

W ostatnim czasie potencjał odosobnień w ciemności zaczyna być doceniany. W wielu miejscach świata powstają ośrodki, gdzie ludzie  zamykają się na tydzień w całkowicie wyciemnionych pomieszczeniach. Spędzają dni samotnie, bez odrobiny światła, w ciemności tak pełnej, że nie można ujrzeć własnych rąk przed twarzą.
W samych Czechach istnieje ponad dwadzieścia takich ośrodków, a zapotrzebowanie jest tak duże, że na wolne miejsce trzeba czekać miesiącami. Podobne centra istnieją w większości krajów Europy, a także na pozostałych kontynentach.

Zaczynamy życie od trwającego dziewięć miesięcy pobytu w ciemności. A później przychodzimy na świat zaśmiecony nadmiarem hałasu, oświetlenia i ciągłego bycia w gotowości.
Nie znamy ciemności, podobnie jak ciszy albo przytomnego bezruchu. Uciekają nam bardzo podstawowe przeżycia. Znamy ich surogaty i przybliżenia, lecz nie znamy ich w pełni.
Doświadczenie ciemności, ciszy i prywatności rozwija się z czasem, wymaga czasu. Odosobnienie w ciemności to wakacje od bycia bezustannie podłączonym. To nauka odcinania się; po to aby poznać siebie i zyskać kontrolę nad tym, jak odpowiadamy na oczekiwania innych.

Stworzyliśmy świat, w którym ciemność jest luksusem. Pozbyliśmy się ciemności z naszego otoczenia i tym samym pozbawiliśmy magii, która w niej tkwi. Dopiero zaczynamy powoli rozumieć, że doświadczenie ciemności jest potrzebne naszym organizmom. Zaczynamy odkrywać jakie szkody dla zdrowia czyni bezustanne przebywanie w oświetlonych przestrzeniach.